Login to your account

Login *
Hasło *
Zapamiętaj mnie

Stwórz swoje konto

Pola oznaczone * są obowiązkowe..
Imię i nazwisko *
Login *
Hasło *
Powtórz hasło *
Email *
Powtórz email *
Antyspam *

    promo1c

    promo2b

    Uncategorised

    Uncategorised

    Ocena użytkowników: 0 / 5

    Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

    Synod Biskupów

    Synod Biskupów jest instytucją stałą, ustanowioną przez Papieża Pawła VI 15 września 1965 r. w odpowiedzi na pragnienie Ojców Soboru Watykańskiego Drugiego, by przy życiu utrzymać ducha kolegialności, zrodzonego przez soborowe doświadczenie.

    W sensie dosłownym wyraz „synod”, pochodzący od greckich syn „razem” i hodos „droga”, oznacza „wędrować razem”. Synod jest zebraniem lub zgromadzeniem religijnym, na którym biskupi, skupieni wokół Ojca Świętego, mają okazję do wymiany myśli i dzielenia się informacjami i doświadczeniami, wspólnie poszukując pasterskich rozwiązań o powszechnej wadze i zastosowaniu. Ogólnie mówiąc Synod można określić jako zgromadzenie biskupów reprezentujących episkopat katolicki, mające na celu pomoc Papieżowi poprzez służenie radą w kierowaniu Kościołem powszechnym. Papież Jan Paweł II określał Synod jako „szczególnie owocny wyraz i instrument kolegialności biskupów”.

    Jeszcze przed Soborem Watykańskim Drugim dojrzewał pomysł utworzenia struktury, która w jakiś sposób, pozostający do ustalenia, Biskupom dałaby możliwość pomocy Papieżowi w kierowaniu Kościołem powszechnym.

    Jego Eminencja Kardynał Silvio Oddi, ówczesny Arcybiskup i Pronuncjusz w Zjednoczonej Republice Arabskiej (Egipcie), 5 listopada 1959 r. zaproponował powołanie centralnego organu zarządzającego Kościoła albo, by użyć jego własnych słów, „organu konsultacyjnego”. Oświadczył on: „Z wielu części świata nadchodzą skargi, że poza Kongregacjami rzymskimi Kościół nie posiada stałego organu konsultacyjnego. W związku z tym należy powołać coś w rodzaju „Soboru w miniaturze” i objąć nią osoby z Kościoła w całym świecie, które okresowo spotykałyby się, choćby raz do roku, w celu przedyskutowania najważniejszych spraw i zaproponowania nowych ścieżek w pracy Kościoła. Organ ten rozciągałby się na cały Kościół, tak jak Konferencje episkopatów zbierają całość lub część hierarchii kraju lub krajów. Inne ograny, na przykład C.E.L.Am. (Rada Episkopatów Ameryki Łacińskiej), rozciągają swoją działalność na cały kontynent”.

    22 grudnia 1959 r. Jego Eminencja Kardynał Alfrink, Arcybiskup Utrechtu, napisał: „Sobór w jasnych terminach ogłasza, że rząd Kościoła powszechnego jest z mocy prawa sprawowany przez kolegium biskupów z Papieżem jako jego głową. Wynika z tego, że z jednej strony troska o Kościół powszechny jest odpowiedzialnością każdego biskupa z osobna oraz że również, ze strony drugiej, wszyscy biskupi uczestniczą w kierowaniu Kościołem na całym świecie. Dokonać tego można nie tylko przez zwołanie soboru ekumenicznego, lecz również przez stworzenie nowych instytucji. Być może funkcję ustawodawczą, sprawowaną w jedności z Głową Kościoła i kardynałami Kurii Rzymskiej, można by powierzyć jakiejś stałej radzie wyspecjalizowanych biskupów, wybranych w Kościele. Kongregacje rzymskie utrzymałyby wtedy władzę konsultacyjną i wykonawczą”.

    Jednak pomysłom tym nadał moc Papież Paweł VI, wciąż jako Arcybiskup Mediolanu. W mowie upamiętniającej śmierć Papieża Jana XXIII odniósł się on do „stałej współpracy z episkopatem, która jeszcze nie istnieje, która pozostałaby osobowa i jednocząca, lecz której powierzono by zadanie kierowania całym Kościołem”. Po jego wyborze na Papieża do tej koncepcji powracał w ramach organu episkopalnego – biskupów wraz z następcą Świętego Piotra – w mowie wygłoszonej do Rzymskiej Kurii 21 września 1963 r. z okazji otwarcia drugiej sesji Soboru Watykańskiego Drugiego, 29 września 1963 r., i ponownie z okazji jego zamknięcia 4 grudnia 1963 r.

    I wreszcie, w zakończeniu mowy rozpoczynającej ostatnią sesję Soboru (14 września 1965 r.) sam Papież Paweł VI publicznie ogłosił swój zamiar ustanowienia Synodu Biskupów, następującymi słowami: „My sami z radością zapowiadamy Wam powołanie, tak wyczekiwanego przez niniejszy Sobór, „Synodu Biskupów”, który składał się będzie z biskupów mianowanych za naszą zgodą w większości przez Konferencje episkopatów i powołanych przez Papieża, w zależności od potrzeb Kościoła, do celów konsultacji i współpracy, gdy dla pożytku Kościoła Ojciec Święty uzna to za właściwe. Nie potrzeba dodawać, że ta współpraca episkopatu powinna być dla Stolicy Apostolskiej i Kościoła źródłem największego pożytku. W sposób szczególny służyła będzie codziennej pracy Kurii Rzymskiej, której winni jesteśmy tak dużo wdzięczności za jej niezwykle cenną pomoc i której My, biskupi naszych diecezji, w apostolskiej trosce również potrzebujemy. Nie chcieliśmy pozbawić się zaszczytu i przyjemności oznajmienia Wam tej krótkiej wiadomości, aby raz jeszcze zaświadczyć o Naszym zaufaniu, szacunku i braterstwie. Tę piękną i obiecującą innowację powierzamy opiece Maryi, Matki Bożej.”

    Nazajutrz, 15 września 1965 r., przy rozpoczęciu 128. Zgromadzenia Ogólnego, ówczesny Biskup Pericle Felici, Sekretarz Generalny Soboru, ogłosił motu proprio Apostolica sollicitudo, na mocy którego Synod Biskupów został oficjalnie ustanowiony.

    Główną cechą Synodu Biskupów jest jego służba wspólnocie i kolegialności biskupów świata wraz z Ojcem Świętym. Synod nie jest zwykłym organem o ograniczonej kompetencji, jak w przypadku Kongregacji i Rad Kurii Rzymskiej. Posiada on raczej pełną zdolność podejmowania dowolnego tematu, zgodnie z procedurą ustanowioną przez Ojca Świętego w liście zwołującym. Synod Biskupów, wraz z jego stałym Sekretariatem Generalnym, nie jest częścią Kurii Rzymskiej i nie jest od niej zależny; podlega on bezpośrednio i wyłącznie Ojcu Świętemu, z którym jest zjednoczony w powszechnym kierowaniu Kościołem.

    Chociaż powołanie Synodu Biskupów ma charakter stały, jego rzeczywiste funkcjonowanie i konkretna współpraca charakteru takiego nie mają. Innymi słowy Synod Biskupów spotyka się i działa tylko wtedy, gdy Ojciec Święty uzna za konieczne i właściwe zasięgnąć opinii episkopatu, który to na zebraniu synodalnym wyraża „opinię na tematy bardzo istotne i poważne” (Paweł VI, Przemówienie do Kardynałów, 24 czerwca 1967 r.). Zadaniem każdego zgromadzenia synodalnego jest działanie kolegialne, jakie może zaoferować Ojcu Świętemu episkopat. Poprzez aprobatę porady lub decyzji danego Zgromadzenia ze strony Ojca Świętego episkopat sprawuje działalność kolegialną, która zbliżona jest do działalności Soboru Ekumenicznego, chociaż jej nie dorównuje. Jest tak w wyniku bezpośredniego działania różnych czynników: zapewnionej reprezentacji całości episkopatu, zwołania przez Ojca Świętego i „jedności episkopatu, który, aby pozostać jednym, wymaga istnienia Głowy Kolegium” (Jan Paweł II, Pastores Gregis, 56) – pierwszej w porządku biskupim.

    Sekretariat Generalny Synodu Biskupów

    Palazzo del Bramante

    Via della Conciliazione 34

    00120 Watykan

    Telefon: 06-698.84.821

    E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

     

    Źródło: www.synod2018.va

     

    Uncategorised

    Ocena użytkowników: 0 / 5

    Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

    DZIEŃ PRZYJAZDU DELEGATÓW

    #Synod2018 #młodzież

    Opublikowany przez Synod2018 ᴾᴸ 18 marca 2018

     

     

    PODSUMOWANIE PIERWSZEGO DNIA SPOTKANIA

    Zapraszamy na ekspresowe podsumowanie dnia! 😀 #Synod2018 #młodzież

    Opublikowany przez Synod2018 ᴾᴸ 19 marca 2018

     

     

    PODSUMOWANIE DRUGIEGO DNIA SPOTKANIA

    Podsumowanie drugiego dnia spotkania przedsynodalnego oraz mała niespodzianka od przedstawicieli wszystkich kontynentów! 😀 #Synod2018 #młodzież #Panama2019

    Opublikowany przez Synod2018 ᴾᴸ 20 marca 2018

     

     

    POZDROWIENIA Z SERCA KOŚCIOŁA I PODSUMOWANIE TRZECIEGO DNIA SPOTKANIA

    Pozdrawiamy z serca Kościoła! 🤗 #Synod2018 #młodzież

    Opublikowany przez Synod2018 ᴾᴸ 21 marca 2018

     

     

    PODSUMOWANIE CZWARTEGO DNIA SPOTKANIA

    Nasze prace nabierają tempa. ⏱ Przedstawiamy pierwsze wrażenia, po zakończonym dziś, etapie pracy w małych grupach językowych! 😀🗺 #Synod2018 #młodzież

    Opublikowany przez Synod2018 ᴾᴸ 22 marca 2018

     

     

    PODSUMOWANIE PIĄTEGO DNIA SPOTKANIA

    Piątkowy skrót dnia - wprost ze spotkania przedsynodalnego w Rzymie. #Synod2018 #młodzież

    Opublikowany przez Synod2018 ᴾᴸ 23 marca 2018

     

     

    DNI MŁODZIEŻY W WYMIARZE DIECEZJALNYM (NIEDZIELA PALMOWA NA PLACU ŚW. PIOTRA)

    Dni Młodzieży w wymiarze diecezjalnym obchodzone są w każdą Niedzielę Palmową. Łączymy się modlitewnie z młodymi z całego świata z Pl. św. Piotra! 🤗 #Synod2018 #młodzież #ŚDM

    Opublikowany przez Synod2018 ᴾᴸ 25 marca 2018

    Uncategorised

    Ocena użytkowników: 0 / 5

    Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

    Synod Biskupów

    Synod Biskupów jest instytucją stałą, ustanowioną przez Papieża Pawła VI 15 września 1965 r. w odpowiedzi na pragnienie Ojców Soboru Watykańskiego Drugiego, by przy życiu utrzymać ducha kolegialności, zrodzonego przez soborowe doświadczenie.

    W sensie dosłownym wyraz „synod”, pochodzący od greckich syn „razem” i hodos „droga”, oznacza „wędrować razem”. Synod jest zebraniem lub zgromadzeniem religijnym, na którym biskupi, skupieni wokół Ojca Świętego, mają okazję do wymiany myśli i dzielenia się informacjami i doświadczeniami, wspólnie poszukując pasterskich rozwiązań o powszechnej wadze i zastosowaniu. Ogólnie mówiąc Synod można określić jako zgromadzenie biskupów reprezentujących episkopat katolicki, mające na celu pomoc Papieżowi poprzez służenie radą w kierowaniu Kościołem powszechnym. Papież Jan Paweł II określał Synod jako „szczególnie owocny wyraz i instrument kolegialności biskupów”.

    Jeszcze przed Soborem Watykańskim Drugim dojrzewał pomysł utworzenia struktury, która w jakiś sposób, pozostający do ustalenia, Biskupom dałaby możliwość pomocy Papieżowi w kierowaniu Kościołem powszechnym.

    Jego Eminencja Kardynał Silvio Oddi, ówczesny Arcybiskup i Pronuncjusz w Zjednoczonej Republice Arabskiej (Egipcie), 5 listopada 1959 r. zaproponował powołanie centralnego organu zarządzającego Kościoła albo, by użyć jego własnych słów, „organu konsultacyjnego”. Oświadczył on: „Z wielu części świata nadchodzą skargi, że poza Kongregacjami rzymskimi Kościół nie posiada stałego organu konsultacyjnego. W związku z tym należy powołać coś w rodzaju „Soboru w miniaturze” i objąć nią osoby z Kościoła w całym świecie, które okresowo spotykałyby się, choćby raz do roku, w celu przedyskutowania najważniejszych spraw i zaproponowania nowych ścieżek w pracy Kościoła. Organ ten rozciągałby się na cały Kościół, tak jak Konferencje episkopatów zbierają całość lub część hierarchii kraju lub krajów. Inne ograny, na przykład C.E.L.Am. (Rada Episkopatów Ameryki Łacińskiej), rozciągają swoją działalność na cały kontynent”.

    22 grudnia 1959 r. Jego Eminencja Kardynał Alfrink, Arcybiskup Utrechtu, napisał: „Sobór w jasnych terminach ogłasza, że rząd Kościoła powszechnego jest z mocy prawa sprawowany przez kolegium biskupów z Papieżem jako jego głową. Wynika z tego, że z jednej strony troska o Kościół powszechny jest odpowiedzialnością każdego biskupa z osobna oraz że również, ze strony drugiej, wszyscy biskupi uczestniczą w kierowaniu Kościołem na całym świecie. Dokonać tego można nie tylko przez zwołanie soboru ekumenicznego, lecz również przez stworzenie nowych instytucji. Być może funkcję ustawodawczą, sprawowaną w jedności z Głową Kościoła i kardynałami Kurii Rzymskiej, można by powierzyć jakiejś stałej radzie wyspecjalizowanych biskupów, wybranych w Kościele. Kongregacje rzymskie utrzymałyby wtedy władzę konsultacyjną i wykonawczą”.

    Jednak pomysłom tym nadał moc Papież Paweł VI, wciąż jako Arcybiskup Mediolanu. W mowie upamiętniającej śmierć Papieża Jana XXIII odniósł się on do „stałej współpracy z episkopatem, która jeszcze nie istnieje, która pozostałaby osobowa i jednocząca, lecz której powierzono by zadanie kierowania całym Kościołem”. Po jego wyborze na Papieża do tej koncepcji powracał w ramach organu episkopalnego – biskupów wraz z następcą Świętego Piotra – w mowie wygłoszonej do Rzymskiej Kurii 21 września 1963 r. z okazji otwarcia drugiej sesji Soboru Watykańskiego Drugiego, 29 września 1963 r., i ponownie z okazji jego zamknięcia 4 grudnia 1963 r.

    I wreszcie, w zakończeniu mowy rozpoczynającej ostatnią sesję Soboru (14 września 1965 r.) sam Papież Paweł VI publicznie ogłosił swój zamiar ustanowienia Synodu Biskupów, następującymi słowami: „My sami z radością zapowiadamy Wam powołanie, tak wyczekiwanego przez niniejszy Sobór, „Synodu Biskupów”, który składał się będzie z biskupów mianowanych za naszą zgodą w większości przez Konferencje episkopatów i powołanych przez Papieża, w zależności od potrzeb Kościoła, do celów konsultacji i współpracy, gdy dla pożytku Kościoła Ojciec Święty uzna to za właściwe. Nie potrzeba dodawać, że ta współpraca episkopatu powinna być dla Stolicy Apostolskiej i Kościoła źródłem największego pożytku. W sposób szczególny służyła będzie codziennej pracy Kurii Rzymskiej, której winni jesteśmy tak dużo wdzięczności za jej niezwykle cenną pomoc i której My, biskupi naszych diecezji, w apostolskiej trosce również potrzebujemy. Nie chcieliśmy pozbawić się zaszczytu i przyjemności oznajmienia Wam tej krótkiej wiadomości, aby raz jeszcze zaświadczyć o Naszym zaufaniu, szacunku i braterstwie. Tę piękną i obiecującą innowację powierzamy opiece Maryi, Matki Bożej.”

    Nazajutrz, 15 września 1965 r., przy rozpoczęciu 128. Zgromadzenia Ogólnego, ówczesny Biskup Pericle Felici, Sekretarz Generalny Soboru, ogłosił motu proprio Apostolica sollicitudo, na mocy którego Synod Biskupów został oficjalnie ustanowiony.

    Główną cechą Synodu Biskupów jest jego służba wspólnocie i kolegialności biskupów świata wraz z Ojcem Świętym. Synod nie jest zwykłym organem o ograniczonej kompetencji, jak w przypadku Kongregacji i Rad Kurii Rzymskiej. Posiada on raczej pełną zdolność podejmowania dowolnego tematu, zgodnie z procedurą ustanowioną przez Ojca Świętego w liście zwołującym. Synod Biskupów, wraz z jego stałym Sekretariatem Generalnym, nie jest częścią Kurii Rzymskiej i nie jest od niej zależny; podlega on bezpośrednio i wyłącznie Ojcu Świętemu, z którym jest zjednoczony w powszechnym kierowaniu Kościołem.

    Chociaż powołanie Synodu Biskupów ma charakter stały, jego rzeczywiste funkcjonowanie i konkretna współpraca charakteru takiego nie mają. Innymi słowy Synod Biskupów spotyka się i działa tylko wtedy, gdy Ojciec Święty uzna za konieczne i właściwe zasięgnąć opinii episkopatu, który to na zebraniu synodalnym wyraża „opinię na tematy bardzo istotne i poważne” (Paweł VI, Przemówienie do Kardynałów, 24 czerwca 1967 r.). Zadaniem każdego zgromadzenia synodalnego jest działanie kolegialne, jakie może zaoferować Ojcu Świętemu episkopat. Poprzez aprobatę porady lub decyzji danego Zgromadzenia ze strony Ojca Świętego episkopat sprawuje działalność kolegialną, która zbliżona jest do działalności Soboru Ekumenicznego, chociaż jej nie dorównuje. Jest tak w wyniku bezpośredniego działania różnych czynników: zapewnionej reprezentacji całości episkopatu, zwołania przez Ojca Świętego i „jedności episkopatu, który, aby pozostać jednym, wymaga istnienia Głowy Kolegium” (Jan Paweł II, Pastores Gregis, 56) – pierwszej w porządku biskupim.

    Sekretariat Generalny Synodu Biskupów

    Palazzo del Bramante

    Via della Conciliazione 34

    00120 Watykan

    Telefon: 06-698.84.821

    E-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

     

    Źródło:www.synod2018.va